Eveline - Deel 1
Ik zag niks door de kap over mijn hoofd maar hoorde des te beter. Enigszins gedempt klonk een mannenstem. Op de achtergrond het geluid van een groep mensen. Gedempt gejoel, gespannen gelach, verwachtingsvol gemompel. De mannenstem hield een verhaal wat ik niet goed kon verstaan. Slechts flarden kwamen verstaanbaar door. Hij werkte echter naar een soort climax toe want hij ging steeds harder praten en nu kon ik hem volledig verstaan: 'en hier is ze dan .. de hoofdshow van vanavond ..geef haar een hartelijk applaus'. Dat was blijkbaar mijn key want ik werd onmiddelijk door een aantal handen beetgepakt en werd naar voren geleid. Met mijn handen achter mijn rug gebonden handen en geblinddoekte ogen was het maar goed dat ik stevig vastgehouden werd want ik stuikelde toen ik naar voren geduwd werd. Ik kwam tot stilstand tegen een soort doek. Het geluid was inmiddels aangezwollen tot een enorm gejoel en geschreeuw en, inderdaad; applaus. Ik stond blijkbaar op een podium want het doek werd opzij geschoven en het gejoel werd nog eens zo luid. Het gefluit en geschreeuw overstemde de 'spreekstalmeester' nu volledig. Ik werd nog een paar stappen naar voren geduwd en vervolgens een paar keer langzaam rondgedraaid. Het gejoel werd alleen maar luider. Na een poosje hernam de spreekstalmeester het woord 'Hier is ze dan, de hoofdshow van vanavond. Wat vinden jullie ervan?' Meer gejoel en geschreeuw. Het begon nu pas echt tot me door te dringen dat 'ze' ik was en dat er iets met me ging gebeurden op dit podium. 'Is ze goed genoeg...?' nog meer gejoel. 'Is ze lekker genoeg...?' Uit de zaal klonken nu kreten als 'broek uit, broek uit'. De spreekstalmeester ging verder … ' Kunnen jullie het goed genoeg zien ? …is ze bloot genoeg ...?' Luid boe-geroep nu en mijn maag was inmiddels veranderd in een steen.’ … Daar zullen we dan eens iets aan gaan doen !’ De handen duwden me wat opzij. Er gebeurde iets want het gejoel ging weer crescendo. Toen voelde ik koud metaal langs mijn hals glijden gevolgd door knip geluiden. Met een grote schaar werd mijn bloes langzaam opengeknipt. De zaal schreeuwde en juichte. Na enkele knippen was de voorkant los. De panden werden wat opzij gehouden en de spreekstalmeester vroeg de zaal wat ze ervan vonden. Ik kon wel door de grond gaan. Tot overmaat van ramp kneep ie ook nog in mijn borsten en vroeg zaal semi-onschuldig 'En nu..?' Luidkeels geschreeuw om ‘tieten..., tieten...’ en vrijwel direct werd ook mijn behaatje aan de voorkant doorgeknipt. De 'vasthoudhanden' lieten er ook geen gras overgroeien en trokken hem met geweld van me af. Het bandje achter mijn rug werd mbv een tweede schaar doorgeknipt en de spreekstalmeester knipte ondertussen lange sneden van onder naar boven in de panden en mouwen van mijn bloes. Binnen mum van tijd stond ik daar, met mijn borsten naakt en parmantig vooruit priemend tussen de flarden van mijn bloes, geblinddoekt en gebonden, op een podium voor een uitzinnige menigte. Mijn gedachten dwaalde af naar hoe ik hier verzeild was geraakt. Het was een paar maanden geleden begonnen. Marc, mijn vriend, vroeg me eens naar mijn stoutste fantasieen. Ik wist het eigenlijk niet en was ook niet zo in the mood om er over na te denken maar de vraag bleef wel hangen. Ik begon er echt over na te denken en langzamerhand kwam ik tot de conclusie dat ik een exhibitionisitisch typje ben. Marc zag wel dat het me niet los liet en liet niet na regelmatig te te peuteren aan mijn gedachten. Op een avond liet ik los dat wat ik had bedacht en dat het me erg geil leek om eens iets 'openbaars' te doen. Ik had zelf geen idee wat ik er mee bedoelde maar het klonk spannend en ik merkte dat ik het ook erg spannend vond in de auto mijn rok wat op te trekken. Langsrijdende vrachtwagens konden dan zo mijn slip zien en dat wond me erg op. Marc bleef vragen wat ik precies bedoelde maar meer duidelijkheid kon ik hem niet geven. Weer een paar weken later overviel hij me met de volgende vraag: 'Als ik iets voor je organiseer, wil je het dan doen ?'. 'Wat ' vroeg ik natuurlijk. 'Nou, iets openbaars'. 'Jaja, .... maar wat dan ?' drong ik aan. 'Luister', zei hij, 'Of je doet het, of je doet het niet. Het ‘wat’ blijft een verassing, evenals het wanneer overigens'. Je hoeft ook niet nu te antwoorden maar laat het maar weten als je eruit bent. Verder kan ik niks zeggen maar ik beloof je dat je niks tegen je zin zult hoeven doen en dat je het, voor zover ik je ken, bijzonder leuk zult vinden, ok?' Dat leek me redelijk genoeg en ik stemde ermee in. Marc zei ok en we lieten het er verder bij. In de weken daarna bleef het aan me knagen. Ik was reuze nieusgierig maar elke poging van Marc een uitspraak te ontlokken liep op niks uit: 'graag of niet' was meestal de enige reactie. Een paar weken nadien verteld ik hem dat ik akkoord ging mits ik op elk gewenst moment kon stoppen of terugtrekken. Dat kon. Ik kreeg het kodewoord 'redstop'. Als ik dat uitsprak zou onmiddellijk alles afgebroken worden. Met die woorden moest ik het doen. Verder zou alles een groot raadsel blijven. Weken gingen voorbij. Er gebeurde niets. Ik begon het hele voorval weer te vergeten. Tot ik op een dag uit mijn werk kwam. Terwijl ik naar mijn auto liep hoorde ik voetstappen achter me aan komen. Op zich niet vreemd in een grote parkeergarage maar het was laat, donker en de voetstappen naderden sneller dan redelijk was. Ik keek om en op het zelfde moment stopte het geluid. Mijn hart bonkte nu in mijn keel en ik probeerde mezelf gerust te stellen. 'Stel je niet aan, gewoon iemand die bij zijn auto is aangekomen', het hielp niet veel. Inmiddels was ik bij mijn auto gearriveerd. ik had mijn sleutels al in mijn hand en opende het slot. Op het moment dat ik de deur open maak hoor ik gekuch. Als ik op kijk zie ik een man naast me staan. Hij lacht vriendelijk en vertelt me dat ik met hem mee mag naar zijn auto (!). 'Dat dacht ik niet' zeg ik en met een kloppend hart stap ik in mijn auto. 'Wij dachten van wel' hoor ik achter me en meteen wordt ik vastgepakt door een tweede man en uit de auto getrokken. De eerste tovert ergens een zak vandaan en trekt die over mijn hoofd. Ik stribbel heftig tegen en probeer te gillen. De zak dempt echter alle geluid en ondanks mijn worsteling klikt de tweede man me een paar handboeien om. Binnen een minuut zit ik gebonden en geblinddoekt in een andere auto. De auto gaat rijden en ik sta doodsangsten uit. Hevig transpirerend in de zak begin ik me zorgen te maken om te stikken. Gelukkig wordt de zak vrij snel verwijderd. Naast me op de achterbank zit de eerste man. Hij kijkt me nog steeds vriendelijk aan. 'Luister' zegt hij. 'Weet je nog dat je met je vriend een gesprek hebt gehad over fantasieen en dergelijke ?' Er begon me iets te dagen. 'Dit is het grote moment' vervolgt hij. Wij vertegenwoordingen een firma die dit allerlei wensen en verlangens realiseert. Je hebt als het goed is een codewoord afgesproken met je vriend. Klopt dat ?' Hij gaf me ruim de gelegenheid een en ander te laten bezinken. Ik was in gedachten nog bij zijn openingsmededelingen en pas na een poosje drong zijn vraag tot me door. "ja' zei ik. 'Weet je nog wat het was ?' Na lang denken schoot me weer wat te binnen 'Redstop ..?' vroeg ik weifelend. 'Klopt, Goed. Als je dat woord uitspreekt, op welk moment dan ook, komt er een einde aan en brengen we je weer netjes thuis. Je auto is daar nu al naar onderweg overigens en je vriend is overal van op de hoogte. Als je wil mag je hem nu bellen'. Met een vragende blik reikte hij me een mobieltje aan. Ik rammelde wat met mijn handboeien en keek verwijtend terug. 'Sorry' zei hij, 'beloof je dat je geen gekke dingen gaat doen ?'. Ik knikte waarop mijn handen werden losgemaakt en ik kon bellen. Marc nam direct op, 'Hoe gaat het schat ? Ga je ermee door ? Hebben ze je geen pijn gedaan ?'. Hij vuurde tal van vragen af maar ik deed dat ook. Na een kwartiertje was alles bij ieder duidelijk en hingen we op. Tegelijkertijd besloot ik maar eens aan te zien wat me te wachten stond. Er werd een zwarte kap over mijn hoofd getrokken die mijn neus en mond echter vrijliet. Mijn handen werden weer achter me geboeid en ik wachtte af. Na een uurtje rijden moest ik uitstappen en werd ik door allerlei ruimtes en trappen geleid om uiteindelijk te eindigen achter een soort gordijn waarachter een luid gejoel klonk .... Met een schok keerde ik terug naar de realiteit. Het gejuich drong weer tot me door en ik hoorde de menigte schreeuwen om mijn broek. Ik dankte de kap over mijn hoofd voor de anomimiteit en bescherming. De spreekstalmeester joeg het publiek verder op en vroeg mijn bewaarders me te showen. Ik werd opgetild en dichter naar het publiek gedragen. Ik voelde het geluid bijna. ik werd omgedraaid en nog eens. Mijn borsten werden geshowed. Ik verbeelde me het kwijl er tegenaan te voelen spetteren. De bewaarders knepen im mijn borsten en schudden ze heen en weer. Het uitzinnige publiek (het moeten er honderden zijn) schreeuwde om meer. En dat kregen ze.Mijn bewaarders trokken me iets terug en draaiden me met mijn rug naar het publiek. De spreker gaf een teken en direct werd ik voorovergebogen. Mijn tegenspartelen was slechts een futiliteit. Tegen vier sterke handen had ik niets in te brengen. Ze duwden me voorover en de spreker kwam al pratend dichterbij. Al snel voelde ik zijn hand over mijn billen aaien. 'Wat vinden jullie hiervan ? Lijkt het jullie wat ?' Gejoel en geschreeuw: 'broek uit, broek uit, broek uit'. 'Wat zeggen jullie ?'. 'BROEK UIT, BROEK UIT !'. Ik hoorde wat het podium oprollen. Ik werd opgetild en op een verhoginkje gezet. Mijn handen werden losgemaakt. Ik probeerde me direct los te rukken maar tevergeefs. elke bewaarder trok één van mijn handen omhoog en klikte ze vast in een boei. Ik zat in een soort frame met mijn handen hoog in de lucht. Mijn enkels werden aan een soort horizontale balk gemaakt. schoppen kon ik ook niet meer, alleen nog maar stilstaan. Het frame stond blijkbaar op wieltjes want ik voelde hoe ik werd rondgedraaid en geshowd als op een veemarkt. Het publiek brulde nog steeds om mijn broek. De spreker kwam naderbij , met zijn schaar in de lucht knippend. Hoewel ik een stevige spijkerboroek droeg had de schaar er geen enkele moeite mee. Net als mijn bloes werden de pijpen van onder naar boven in lange repen geknipt. Alleen mijn riem hield de losse stukken nog omhoog. Door de flarden wist ik, was mijn slip nu duidelijk zichtbaar. Natuurlijk had ik net die dag een stringetje aan. Wederom werd ik geshowed en heen en weer gereden. De bewakers lieten het karretje steeds abrubt stoppen zodat mijn flarden kleding opzij schommelden. Het publiek werd stilaan gek. 'Willen jullie meer ?' vroeg de spreker. Het antwoord was niet verbazingwekkend. Weer kwam de schaar en nu werd mijn slip volledig weggeknipt. de bewaarders verwijderden ondertussen mijn schoenen en kousen. Ik stond nu vrijwel naakt op het podium met mijn rug naar het publiek dat tussen de stroken spijkerstof vrij zicht had op mijn kont. Ik voelde wind op mijn lijf. Een ventilator of iets dergelijks liet de laatste reepjes opzij dwarrelen waardoor het publiek nu rijkelijk zicht op me had. Vervolgens werd ik weer langzaam rondgedraaid en heen en weer gereden naar elke hoek van het podium. Uitvoerig werd ik getoond en het publiek schreeuwde nog harder om meer. Ondertussen bleef de spreker me aanprijzen. ‘Kijk eens naar die tieten mannen, ooit zulke fraaie gezien ? Let op die billen !. Kleine petsjes op mijn billen lieten mijn toch strakke kontje schudden. ‘En wat dachten jullie van dat poesje ? Mooi geschoren toch ?’ Ik voelde een hand langs mijn landingsbaantje glijden. Onwillekeurig trok ik mijn buik in en kont naar achteren. Het codewoord flitste door mijn hoofd. ‘Zeg het dan, zeg het dan !’ dacht ik maar een ander stukje dacht: ‘wacht nog heel even, kijk het nog even aan …’. Het publiek overstemde de spreker volledig. Hij had blijkbaar zijn schaar weer getrokken want ik voelde de restanten bloes van mij af glijden, even later gevolgd door de flarden die eens mijn broek vormden. Ik was nu volledig naakt. Alleen mijn riem zat nog om mijn middel. Naast me hoorde ik weer wat geluiden, gevolgd door iets kouds dat over mijn schouder naar beneden gleed. Het was iets vloeibaars en het rook naar … olie ! Tegelijk met dit besef hoorde ik de spreker om twee vrijwilligers vragen. Nou, er waren er wel honderd maar uiteindelijk hoorde ik hoe twee kerels het podium op klommen en naaar me toe renden. Meteen voelde ik vier handen de olie over me uitsmeren. Van top tot teen werd ik ingevet onder aanmoediging van hun vriendjes in de zaal. Mijn aanvankelijke schroom veranderde langzaam in iets …. onbestemds. Ik merkte dat ik niet eens heel erg schrok toen de handen ook mijn billen en poes rijkelijk in de olie zetten. Ik werd zo glibberig dat de vingers probleemloos langs en tussen mijn schaamlippen gleden. Ook tussen mijn billen ging erg soepel en ik voelde een puntje tegen mijn anus wrijven. ‘Ok heren’ zei de speeker. ‘Dank jullie wel voor de bereidwillige medewerking ! It’s a dirty job, but somebody has to do it’ De speaker kreeg de lachers op zijn hand. Glad en glimmend als een aal werd ik nogmaals over het hele podium getrokken en geshowd. Ik voelde de olie nog steeds overal van me af druppen. Het publiek viel langzaam stil.Ik vermoedde dat het einde nu wel bereikt was. Wat kon er tenslotte nog meer gebeuren ? Einde deel 1. Indien jullie het leuk vonden publiceer ik graag ook deel 2 waar de show nog veel verder gaat ... Stuur zoveel mogelijk reacties naar: eveline1975eveline@hotmail.com (Als je genoten hebt van het verhaal kan je reageren naar eveline1975eveline@hotmail.com)